و مطابق جوامع روايى تصحيح كرده ايم . درباب قضا و قدر و مشيئت بحار « 1 » از فقه الرضا به اين صورت آمده است : سئل اميرالمؤمنين صلوات الله عليه عن القدر ؟ قال : فقيل له انبئنا عن القدر يا اميرالمؤمنين قال سرالله فلا تفتشوه . فقيل له الثانى : انبئنا عن القدر يا اميرالمؤمنين . قال : بحر عميق فلا تلحقوه ( فلا تلجوه خ ل ) . فقيل له انبئنا عن القدر فقال : ما يفتح الله للناس من رحمة فلا ممسك لها و ما يمسك فلا مرسل لها ، الحديث . مطلبى كه در اينجا سزاوار ذكر است ، اين است كه در اول امام عليه السلام سائل را از ورود در مطلب قدر منع فرمود و پس از ابرام و اصرار سائل در مقام جواب وى برآمد ، و از اين قبيل در موارد ديگر نيز مى بينيم كه سائل از مسئله اى مهم مى پرسد و معصوم عليه السلام در جوابش خوددارى مىكند و يا او را از ورود در آن مسئله منع مى فرمايد و يا جوابى اجمالى بيان مى دارد و يا پس از سكوت به عنوان تحريص سائل و يا تكميل استعدادش و يا پس از الحاح سائل همان مهم را به بيانى مبين مى سازد ، از آن جمله است سؤال جناب كميل قدس سره از حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام درباره حقيقت كه در ابتدا آقا به او فرمود : مالك و الحقيقه ، و پس از آن كه كميل عرض كرد اولست صاحب سرك ، او مثلك يخيب سائلا ، امام در جوابش

--> ( 1 ) ص 36 ، ج 3 ، طبع كمپانى .